این سایت محصول یک دغدغۀ شخصی نسبت به گسترش محتوای مفید در وب فارسی است که در زمینه های اندیشۀ سیاسی، فلسفه، اجتماع و ادبیات اقدام به انتشار مقاله خواهد کرد. این پروژۀ فرهنگی در حال گسترش است و از هرگونه همکاری و پیشنهاد شما دوستداران فرهنگ و اندیشه در جهت ارتقای سطح کیفی سایت، صمیمانه استقبال خواهد شد.
خط مشی و اهداف سایت بدین ترتیب اعلام خواهد شد:

- کمک به گسترش محتوای مفید در وب فارسی
- ایجاد یک منبع مقاله در زمینه های اندیشۀ سیاسی، فلسفه، اجتماع و ادبیات
- کمک به نشر الکترونیکی آثار نویسندگان جوان و ناشناخته
- جمع آوری آرشیوهای کهنه در وب، بازآوری و دسته بندی آن

با سپاس و احترام: نصور نقی پور

خبرنامه

برای دریافت آخرین مقاله های سایت نصور، با وارد کردن ایمیل خود و تایید کردن لینکی که توسط feedburner به آدرس ایمیل شما ارسال می شود، عضو خبرنامه بخش مقاله های سایت شوید


حتما از طریق کلیک بر روی لینک ایمیل ارسالی از feedburner عضویت خود جهت دریافت روزانه مقالات را تایید کنید

خبرنامه که حاوی آخرین مقاله ها می باشد هر روز ساعت پنج عصر به وقت تهران به آدرس ایمیل شما ارسال می شود.

شایسته سالاری(Meritocracy) به بیان ساده می تواند تعبیری از ایدولوژی "آنهایی که شایسته اند , موفق می شوند وآنها یی که موفق می شوند , شایسته اند.!" باشد. سابقه تاریخی چنین رویکردی را در اروپا(بعد از عصر روشنگری) میتوان در تفکرات فیلسوف بریتانیایی "جان استوارت میل" یافت. او که از طرفدارن سرسخت شاینده سالاری بود حتی معتقد بود : افراد تحصیلکرده می توانند امتیاز رای بیشتری نسبت به تحصیل نکرده ها داشته باشند.!

ادامه مطلب

ادبیات بازتاب احساسات و نگرش های افرادی است که خواسته یا ناخواسته، درونی ترین باورهای خود را در زبانشان جاری کرده اند. از جمله درونیاتی که در بیشتر آثار ادبی می توان دریافت، اشاره به کودک و کودکی است که در واقع به نوعی تجربه ی بازگشت به کودکی را در شاعران و نویسندگان نشان می دهد. سخن از کودکان، بازی ها و عوالم کودکانه از همان آغاز شعر پارسی در اشعار شاعران وجود داشته و گاه و بی گاه به آنها اشاره شده است. در میان شاعران معاصر نیز پروین اعتصامی و فروغ فرخزاد به دنیای کودکان دیروز اشاره هایی داشته اند که زنانه بودن اشعار و به ویژه مادرانه بودن آنها، لطافت فضای شعری شان را دوچندان کرده است. در این مقاله سعی نمودیم که اشاره های آنها به کودکان و دنیای کودکانه شان را بررسی کنیم، تفاوتها و تشابهات دیدگاه آنها، جایگاه مخاطب در اشعار آنها و نیز تفاوت دنیای آنان با دنیای کودکان امروز را بازگو نماییم.

ادامه مطلب

سالوادور فلیپه ژاسینتو دالی دومنک در ۱۱ مه سال ۱۹۰۴ میلادی در شهر فیگوئرس (به اسپانیایی: Figueras) در منطقه کاتالونیای اسپانیا نزدیک به مرز فرانسه به دنیا آمد. برادر بزرگتر دالی به‌نام سالوادور (زادهٔ ۱۲ اکتبر سال ۱۹۰۱ میلادی)، ۹ ماه قبل از تولد وی به دلیل بیماری التهاب روده و معده در اول اوت ۱۹۰۳ از دنیا رفت. پدرش، «سالوادور دالی ای کاسی» وکیل و دفترداری از طبقه متوسط بود که قوانین و انضباط سخت‌گیرانه‌اش در خانه توسط همسرش ملایم شده بود و در حقیقت، «فلیپا دومنک فریس» مادر دالی تنها کسی بود که تلاش‌ها و زحمات هنری پسرش را تشویق می‌کرد. والدین دالی هنگامی که پسرشان پنج سال بیشتر نداشت وی را سر قبر برادرش بردند و به او گفتند که روح برادرش در جسم او حلول کرده‌است که وی آن را باور کرد. دالی در مورد برادرش گفته‌بود: «(ما) شبیه به یکدیگریم مانند دو قطره آب، اما بازتابی متفاوت داریم. او احتمالا اولین نسخه من بود اما بیش از حد در کمال تصور شد.»

ادامه مطلب

تئاتر در روم باستان، به نمایش‌ هایی در روم اشاره می‌کند که در عهد عتیق (بین قرون 7 و 8 قبل از میلاد تا سال ‌های 300-600 بعد از میلاد) اجرا می‌ شده است واین نمایش ‌ها، ریشه در مراسم و آیین ‌های مذهبی وعلی ‌الخصوص ریشه در نمایش ‌های یونانی دارد.در مقایسه‌ ای بین تئاتر روم و تئاتر یونان، به‌راحتی می ‌توان گفت که نمایش در روم، کمتر تحت تاثیر «مذهب» قرار داشت. همچنین رومی ‌ها بیشتر به زیبایی ‌های ظاهری اهمیت می‌‌دادند. جنگ و نزاع یکی از رایج ‌ترین اجراها بر روی صحنه بود، بر خلاف یونانیان که دیالوگ ‌های کمتری داشتند یا گفتگوها بسیار تکرار می‌ شد. بازیگران نوعی سمبل را در بازی‌ هایشان گسترش دادند که مخاطب تنها با نگاه کردن به بازیگر، نوع شخصیت او راتشخیص دهند.

ادامه مطلب

تا سال‌های منتهی به قرن بیستم، سخن گفتن از همنشینی «ادبیات» و «صلح» موضوعی بی‌ربط و خنده‌دار بود، چراکه در دهه‌های منتهی به این تاریخ، ادبیات یا مبارزه می‌کرد یا کرنش! به باور اغلب نظریه‌پردازان ادبی آن دوران نیز مفهوم آزادی در ادبیات به هیچ عنوان برابر صلح نبود، هر چند تاریخ ادبیات راوی آثاری چون «جنگ و صلح»، «وداع با اسلحه» و «زنگ‌ها برای که به صدا در می‌آیند» بوده باشد. شارحان نام‌آور ادبیات، از منظر پدیدارشناسی ادبیات را پدیده‌ای لذت‌بخش می‌دانند و لذت را بر مبنای واکنش‌های فیزیولوژیکی امری خشن می‌خوانند. نیچه در کتاب مشهور خود، «غروب بت‌ها» می‌نویسد: «اگر قرار است هنری در کار باشد، اگر قرار است اثر یا نگاه زیبایی‌شناسی وجود داشته باشد، یک پیش شرط فیزیولوژیکی ضروری است و آن هم شور است؛ معنای این واژه به‌طور قطع از خویش به درآمدن و به عرصه‌ای دیگر وارد شدن است.»

ادامه مطلب

به ویلیام جیمز در ایران نسبت به دیگر اندیشمندان هم‌دوره و هم‌سطحش - چه از نظر معرفی اندیشه‌های او در دانشگاه‌ها و چه از نظر ترجمه آثارش- کمتر پرداخته شده است. اما وی در تاریخ اندیشه غرب و سیر تحول اندیشه در دنیا فرد بسیار موثری بوده است. بسیاری جیمز را بینش‌ورترین و اندیشمندترین روانشناس و فیلسوف آمریکایی و یکی از سه پراگماتیست بزرگ (چارلز ساندرز پرس و جان دیویی) می‌‌دانند. او استاد روانشناسی و فلسفه دانشگاه هاروارد بود و در روزگار خود به مشهورترین روانشناس و بعدها به نام‌‌آورترین فیلسوف آمریکایی تبدیل شد.

ادامه مطلب

«کلمه کلاسیک معادل برتری تردیدناپذیر اثر، به آن مکتب ادبی گفته می شود که از ادبیات قدیم یونان و روم تقلید کرده است.»؛ ادبیاتی که از ماندگاری بالایی برخوردار، شایسته تدریس در کلاسها و قابل استفاده برای تربیت نسل جوان هستند. بنابر این به آثار برتری که با گذشت قرن ها اهمیت و ارزش خودشان را حفظ کنند و بتوانند افتخار ادبی و ملی کشوری محسوب شوند ،ادبیات کلاسیک می گویند. از همین روی می توان گفت نویسنده کلاسیک به نویسنده ای اطلاق می شود که آثار او از ماندگاری بالایی برخوردار و شایسته مطالعه در تمامی قرن ها باشد.مانند نویسندگانی چون لافونتن، مولیر،راسین،بوسوئه، لابرویر و مادام دولافایت و... را نام برد.اما اینکه نویسنده باید چه اصول و قواعدی را در متن خود در نظر داشته باشد تا بتواند به نگارش به شیوه کلاسیک نزدیک شود، بحثی است که امروز در حد این مقال و به صورت تیتروار به آن اشاره خواهیم کرد.

ادامه مطلب

هانس یوناس (Hans Jonas) در کنار کارل لوویت، هربرت مارکوزه، هانا آرنت و امانوئل لویناس از شاگردان برجسته مارتین هایدگر بود که دکترایش را در سال ۱۹۳۰ دردانشگاه ماربورگ زیرنظر هایدگر دریافت کرد. او از جمله اندیشمندانى است که بر بعد اخلاقى زندگى آدمى بسیار تأکید مى ورزید و فلسفه را فارغ از بعد عملى و اخلاقى نمى دانست. این، موضوعى بود که تا پایان زندگى اش او را رها نکرد. در ۲۵ مه ۱۹۹۲ در مونیخ، در سخنرانى اى که «فلسفه در پایان قرن» نام داشت باز بر اهمیت بعد اخلاقى فلسفه و به طور کلى زندگى پاى فشرد.

ادامه مطلب

گوتفرید کلر در 19 ژولای سال 1819 در محیط خرده بورژوایی شهر زوریخ متولد شد. پدر وی رودُلف کلر خراط و مادرش الیزابت شوایتسر دختر یک پزشک بود. در سال 1824 هنگامی که گوتفرید فقط پنج سال داشت، پدرش در اثر مرگی زود هنگام از دنیا رفت. او یک سال بعد به مدرسه رفت و تا سال 1834 در مدارس مختلفی مشغول تحصیل بود. درسال 1826 مادر وی با یکی از همکاران خود به نام هینریش ویلد ازدواج کرد. زندگی مشترک این دو تا سال 1834 ادامه داشت و پس از آن از یکدیگر جداشدند.

ادامه مطلب

وینستون چرچیل در یکی‌ از سخنرانی‌‌های خود در مجلس عوام انگلیس گفت: "دموکراسی بدترین نوع حکومت است - باستثنای انواع دیگری که گاه و بی‌گاه تجربه شده‌اند."! شاید بتوان این جمله زیرکانه چرچیل را به برادر دوقلوی دموکراسی یعنی‌ " نظام سرمایه داری" نیز تعمیم داد. طرفداران " نظام سرمایه‌داری" قائل به این ادعا هستند که" نظام سرمایه داری یا همان کپیتالیسم بهترین نظام اقتصادی، اجتماعی از میان بدترینها است.!. امروزه حکمفرمایی این نظام اقتصادی را تقریبا در تمام ساختارهای سیاسی اقتصادی دنیا می‌توان دید. هر کشوری ورژن مورد علاقه و نیاز خود از این نسخه تجویز شده در قرن ۱۶ را، در سرزمینش برپا کرده است. اما سوال اساسی‌ که اینجا پیش میاید این است که : اگر "نظام سرمایه داری" بهترین است پس چرا هر روز شکاف بین فقرا و ثروتمندن در دنیا عمیق تر میشود.؟ گویا "کارل مارکس" تا حدود زیادی جواب این سوال را پیدا کرده بود!. شاید به جرات بتوان گفت که مارکس مشهورترین و سرسخترین منتقد "کپیتالیسم" در تاریخ است. هرچند که سیاهترین دیکتاتوری‌های قرون ۲۰ و ۲۱ الهام گرفته از مانیفیست "مارکس" بوده است. از سوی دیگر شاید ساده لوحانه انگاری باشد اگر ما سعی‌ کنیم تمام اندیشه‌های مارکس (منظور نویسنده تنها نظریه‌های اقتصادی ایشان می باشد) را یکجا و دست نخورده به زباله دان تاریخ پرتاب کنیم. مارکس معتقد بود که هرچند کپیتالیسم به نحو قابل توجهی‌ میزان بهره‌وری و تولید را بالا میبرد، اما در عین حال عوارض دردناک و اجتناب ناپذیری را به جامعه تحمیل می‌کند.

ادامه مطلب